Ενας χρόνος πανδημία: Γκρεμισμένη οικονομία και ανθρώπινη μοναξιά

Πριν από ένα χρόνο, 26 Φεβρουαρίου 2020, έρχεται στην Ελλάδα το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα ενός ιού που προερχόταν από την Κίνα και ελπίζαμε ότι δε θα φτάσει ποτέ στην χώρα μας. Τον μάθαμε ως: κορωνοϊός, κοροναϊός κ.ά.

Στις 10 Μαρτίου και λίγο πριν επισημοποιηθεί ο πρώτος θάνατος από τον ιό στη χώρα μας, ο υπουργός Υγείας, Βασίλης Κικίλιας ανακοίνωνε ότι κλείνουν βρεφονηπιακοί σταθμοί, σχολεία, πανεπιστήμια και φροντιστήρια σε όλη τη χώρα.

Ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα για το κλείσιμο εμπορικών κέντρων, καταστημάτων, χώρων εστίασης, μουσείων, κινηματογράφων τουριστικών καταλυμάτων κ.ά., που τέθηκε σε ισχύ από τις 14 Μαρτίου.

Έκτοτε τίποτα δεν είναι ίδιο. Με μικροχαλαρώσεις των μέτρων για μικροδιαστήματα, ίσα-ίσα να ανασάνουμε λίγο από τη χαμένη μας κανονικότητα, ζούμε στην ουσία σε μια κατάσταση διαρκούς εγκλεισμού ( lockdown). Και αυτό γιατί έναν χρόνο τώρα επικρατεί ο φόβος. Ο θάνατος συμπολιτών μας, οι οποίοι έχασαν τη μάχη με τον ιό, η αύξηση της ανεργίας, η γκρεμισμένη οικονομία, η αποξένωση και η ανθρώπινη  “μοναξιά”,  είναι μερικές από τις πιο σοβαρές συνέπειες του νέου ιού που “πάγωσε” τη χώρα.

Για να γίνει ακόμα πιο αισθητή η παρουσία του ιού  αυτό τον καιρό,  28 Φεβρουαρίου 2021, έναν χρόνο μετά την πανδημία, η Ελλάδα μετρά 6.468 θανάτους και 188.000-επίσημα-κρούσματα.

Όμως-ίσως το πιο δυνατό συναίσθημα-η ελπίδα “για ένα καλύτερο αύριο” διαφαίνεται, με  το όπλο-εμβόλιο ενάντια του εχθρού-ιού  που η παγκόσμια κοινότητα  ερευνητών επιστημόνων έδωσε μάχη με τον χρόνο και  παρασκεύασε το εμβόλιο που ήδη χορηγείται-όχι και με τους πιο γρήγορους ρυθμούς βέβαια – στη χώρα μας, ενώ ήδη σε μερικές χώρες (Κίνα, Ρωσία) η καθημερινότητα επανέρχεται σταδιακά σε κανονικούς ρυθμούς.

Ας ελπίσουμε να ήταν η πρώτη και τελευταία επέτειος του ακάλεστου επισκέπτη. Να θυμόμαστε όμως: “Οι καταιγίδες κάνουν τη βελανιδιά να βγάζει βαθύτερες ρίζες” (George Herbert, 1593-1633, Ουαλός ποιητής).

Ο Συντάκτης